سرمقاله
اسماعیل عسلی
معادن طلا و نقره
بر اساس اظهار نظر تحلیل گران جهانی بحران انتشار ویروس کرونا پس از جنگ جهانی دوم به عنوان بزرگترین چالش بین المللی مطرح است ؛ هر چند بخشی نگری و تمامیت خواهی و انحصار طلبی ناشی از حاکمیت اقتصاد جنگ تاکنون مانع از درک صحیح خطرات ناشی از مشکلات جهانی زیست محیطی ، چالش های حقوق بشری ، جنگ ، فقر ، اعتیاد به مواد مخدر و جمعیت و کمبود آب شده است . مشکلاتی که عبور از آن در گرو همگرایی جهانی است . به هر حال ترس از مرگ موجب گردیده که توجه گردانندگان جهان به همگرایی های انسانی معطوف گردد . از این منظر باید ویروس کرونا را یک فرصت تلقی کرد که موجب بیداری همگان شده است . انتشار فیلم ها و عکس هایی که بیانگر هراس و وحشت جهانیان از تلفات فراوان ابتلا به بیماری کروناست موید این حقیقت است که با وجود جمعیت میلیاردی ساکن در کره زمین ، انسان تنهاست از این رو زمان آن رسیده که انسان ها خود را از تنهایی رهایی بخشند و تمامی تلاش ها معطوف به آسایش و برخورداری عادلانه همگان باشد . (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
دشمنان ما را دست کم نگیرند
ما سالی را پشت سر می¬گذاریم که هم نعمت داشتیم و هم زحمت. باران¬های سیل¬آسا و به موقع نعمت بودند و سیل و زلزله و تحریم و کرونا زحمت. زحمت¬ها گاه آسیب زننده¬اند، گاه مصونیت بخشند و گاه هر دو را با هم دارند. ما از گدارهای سخت و سربالایی های مرتفع بارها عبور کرده¬ایم. با توشه و بی¬توشه. در ترسالی و خشکسالی با کم و زیاد. ما نسل برزخیم هم در آستانه جهنم بوده¬ایم و هم در آستانه بهشت تاریخ به ما مقاومت و دفاع را به خوبی آموخته و از دروغ و ریا بیزارمان کرده است.
سال ۹۸ را با تمامی سختی¬ها و غم¬ها و عزاداری¬هایش پشت سر گذاشتیم عزیزانی چون سردار دلها سپهبد شهید سلیمانی را از دست دادیم اما دوباره روح بالنده و قلب تپنده او را به دست آوردیم و بار دیگر با شهادت او به وحدت کم¬نظیر رسیدیم.
تحریم¬های سخت و جانفرسای اقتصادی و جوسازی¬ها و تهدیدهای نظامی را پشت سر گذاشتیم و به دشمنان آموختیم که کار ما تمام نشده و کماکان تیری به چشم آنانیم و استخوانی در گلویشان. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
وقت آنست که در خانه نشینی بیکار
عجب زمانه¬ای شده که در آغاز بهار و سال نو می¬باید خانه¬نشین شد تا بیمار نشویم. این هم یکی از وقایع بدیع است که بشر به آن گرفتار آمده تا قدر عافیت بداند هرچند به قول سعدی آن روزگاران: «بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق/ نه کم از بلبل مستی تو بنال ای هُشیار…»
آری وقت گل آمده، اما بلبل مستی بر شاخسار نغمه¬سرایی نمی¬کند و اگر هشیاری کس را باید همان به که از خانه برون نیاید.
حال در این گیر و دار که جهان در آزمونی سخت دل مشغول مداوای بیماران کرونایی است و حرف اول رسانه¬های جهان پیشگیری از مبتلا شدن بسیار آدم¬های ریز و درشت است و هر کس به زعم خود گناه را به گردن دیگری می¬اندازد که اگر فلان و بهمان کشور این درد لاعلاج را از آزمایشگاه خود بیرون نداده بود، این همه خسارت¬های مالی و جانی و روحی و اقتصادی نصیب خلق نمی¬شد. راه چاره¬ای باید و علاج دردی! تا همه بدانیم که گاه و بی¬گاه در برابر یک ویروس میکروسکپی نحیف آدمیزاده چقدر ناتوان است. حتی اگر ترامپ باشد یا هر ابرقدرت دیگری. (ادامه…)