سرمقاله
محمد عسلی
این نیز بگذرد!
آنان که تاریخ می‌خوانند و از گذشته‌های دور و نزدیک کشورشان آگاهند به خوبی می‌دانند که ملت ایران در طول هزاران سال چه مصائب و مشکلات سیاسی و اقتصادی و چه بیماری‌های جانکاه و پرتلفاتی را پشت سر گذاشته است اما هر زمستانی را بهاری بوده و هر بهاری را تابستانی با حال و هوای تماشایی و گل‌گشت‌های فراوان. این شرایط کرونایی هم با تمامی مصائب و خسارت‌های بی‌شمارش دیری نخواهد پایید و به تاریخ خواهد پیوست.
از این رهگذر آنچه نصیب ملت ایران می‌شود نتایج آزمون‌های سختی است که می‌باید با نمره قبولی به دست آورده و پشت سر بگذارد. به این معنی که مردم این مسأله مهم را درک کنند که مقابله با بیماری کرونا به یک عزم ملی نیاز دارد عزمی فراگیر بدون استثنا و همگانی چه در رعایت مسایل بهداشتی و چه در حمایت از خسارت‌دیدگانی که بیکاری تأمین معیشت آنها را به خطر انداخته است.
پس انجام وظیفه برای دولت و ملت اجتناب‌ناپذیر است. پیشگیری از بیمار شدن افراد بیشتر و درمان بیماران و مساعدت و حمایت از خیل بیکاران مردمی که برای اداره زندگی پس‌اندازی ندارند و به اصطلاح گنجشک‌روزی هستند و روزمزد. اگر یک احساس مسئولیت جمعی بیدار شود و این بیداری وارد مرحله عمل گردد می‌باید حداقل هر خانواده‌ای که به قولی دستش به دهنش می‌رسد دست خانواده دیگری را بگیرد و در یک زندگی ریاضتی خود را با دیگران شریک کند و یا دولت برای کسانی که به هر دلیل بیکار می‌شوند برای مدت معینی مقرری مصوب کند. در چنین شرایطی است که می‌توان امنیت جامعه را حفظ کرد و میزان جرایمی مانند سرقت، کلاهبرداری و تخلفات دیگر را کاهش داد. اگر دولت با یک حساب سرانگشتی هزینه شناسایی، تعقیب، دستگیری و محاکمه و مجازات مجرمین را محاسبه کند و آن را برای پیشگیری هزینه نماید به شدت از هزینه‌های قضایی و تأملات اجتماعی و فرهنگی کاسته می‌گردد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
همشهری جدید
صرف‌نظر از اینکه ویروس کرونا چه خاستگاهی داشته و سهم سیاست و بیوتروریسم در آن چقدر است اینگونه که بعضی از کارشناسان اظهار می‌دارند این ویروس به طور کامل از بین نخواهد رفت اما شاهد نوساناتی در ابتلای به آن در فصول مختلف هستیم. خلاصه‌ی کلام اینکه باید به گونه‌ای همزیستی مسالمت‌آمیز با آن تن بدهیم تا زمانی که واکسن و داروی بازدارنده‌ای برای آن پیدا شود.
در شرایط کنونی زمینه‌ای فراهم گردیده تا ما با درگذشتگانمان که شش تا هفت دهه پیش ناگزیر به پشت سر گذاشتن انواع بیماری‌های فاقد واکسن و داروی مؤثر نظیر آبله و سرخک و فلج اطفال، هپاتیت، جذام، سل، تراخم و … بودند گونه‌ای همذات‌پنداری پیدا کنیم.
آنها در شرایطی که نه از سیستم لوله‌کشی بهداشتی و فاضلاب شهری برخوردار بودند و نه آب و برق و گاز و تلفن و راه ارتباطی مناسب داشتند باید در هر فصلی برای مبارزه با بیماری‌ها رفتاری مناسب با آن فصل داشته باشند و برای جمع کردن هیزم و تهیه زغال و همچنین دسترسی به آب نسبتا سالم کیلومترها راه طی کنند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
کرونا را جدی بگیریم
یکی از ویژگی‌های فرهنگ کنونی ما چانه‌زنی برای دور زدن قانون و یا مقرراتی است که معمولاً از طریق رسانه‌ها اعلام می‌شوند. متأسفانه این رفتار برای بسیاری به صورت عادت در آمده است که بسیاری از بلایای طبیعی و غیرطبیعی را جدی نمی‌گیرند. تجربه جنگ تحمیلی ۸ ساله هم در اوایل این بود که بمباران هوایی صدام را چندان جدی نگرفتیم و تا زمانی که انفجار موشک‌ها را بالای سر خود احساس نکردیم جنگ را به واقع با پوست و استخوان احساس نکردیم. از ابتدای پیدایش کرونا در ایران، تصور همگان این بود که ما ایرانی‌ها ضد ضربه‌ایم و چون سختی‌های بسیاری را پشت سر نهاده‌ایم کرونا نمی‌تواند همانند چین از ما کشته بگیرد. حتی بعضی سخنان جدی و شوخی همراه با طنزهای آنچنانی در فضای مجازی این مفهوم را به مخاطب القا می‌کردند که آمریکایی‌ها از طریق آزمایش آب دهان چینی‌ها برای شکست اقتصاد آنها این ویروس را ساخته‌اند تا فقط چینی‌ها را از میان بردارد و کاری به کار ما ایرانی‌ها ندارد و در بدن ما نمی‌تواند فعال شود… (ادامه…)