سرمقاله
محمد عسلی
صلح مسلح یا جنگ
بعد از جنگ جهانی دوم که میلیون‌ها نفر از مردم بی‌گناه و با گناه از طرفین متحدین و متفقین کشته شدند و خانه‌ها، کارخانه‌ها، خیابان‌ها و بسیاری از مکان‌های شهری و روستایی بر اثر بمباران‌ها خراب شدند و شکست و پیروزی‌های دروغین امید حیات را از مردمان سلب نمود، متفقین بر آن شدند تا برای ایجاد صلح زمزمه محبت ساز کنند و کشورهای شکست‌خورده را مدیریت نمایند. آلمان دو پاره شد و هر یک تحت قیمومیت آمریکا و روسیه در آمد. ژاپن تحت سیطره آمریکا به میدان رقابت سرمایه‌گذاران و استعمار کارگران سختکوش ژاپنی تبدیل شد. ایتالیا پس از موسولینی نیز به گونه دیگری از محوریت سیاسی و اقتصادی باز ایستاد، امپراطوری عثمانی نیز که شیرازه‌ی آن در جنگ جهانی اول از هم پاشیده شده بود، تکه تکه شد و کشورهای نفت‌خیز خلیج فارس به جز عراق که تحت نفوذ روس‌ها قرار گرفت بقیه تسلیم کارتل‌ها و سرمایه‌گذاران آمریکایی شدند به گونه‌ای که پس از گذشت ۷۰ سال هنوز عربستان، امارات، کویت، قطر، عمان و حتی عراق قادر به دفاع از خود در برابر تهاجمات همسایگان و یا کشورهای غربی نیستند. (ادامه…)

طنز انتخاباتی
اسماعیل عسلی- سردبیر
آخر و عاقبت جر و بحث سیاسی
وعده یا همان قول، گونه‌ای برات لفظی است که مثل سایه‌ای آدمیزاد را دنبال می‌کند. از کجا معلوم شاید بابا آدم به ننه حوا وعده‌ی دو تا فرزند سالم داده ولی با تغییر شرایط یکی از آنها خط‌خطی از آب در آمد و دیگری را کشت! از آن زمان تاکنون همین‌طور وعده پشت وعده به خورد بنی آدم داده‌اند. بچه به امید شیر مادر به دنیا می‌آید اما پس از مدتی او را به شیر گاو می‌بندند! ما هر وعده غذا را به امید بزرگ شدن می‌خوریم اما ناگهان یک پراید ترمز بریده همه‌ی حساب و کتاب‌ها را به هم می‌ریزد و ما را در همان کوچکی آرزو به گور می‌کند. تمامی سیستم‌ها و دولت‌ها بر اساس وعده روی کار می‌آیند. صحن مجلس هم با وعده پر می‌شود نه با نماینده. تمامی نمایندگانی که رأی آورده‌اند مدیون مشکلات و کاستی‌های کشور هستند زیرا اگر مردم کم نداشتند به آنها برای رفع کمبودها رأی نمی‌دادند. خودمانیم، اگر کم و کاستی نباشد و همه چیز سر جای خودش باشد مگر ما دلمان درد می‌کند افراد درستکار را کنار بگذاریم و عده‌ای که حکم هندوانه‌ی سر نبریده دارند را جایگزین کنیم؟ اینجاست که باید گفت: کارتن‌خواب‌ها، مبتلایان به فقر و اعتیاد و حاشیه‌نشین‌ها در واقع هیزم تنور وعده‌های انتخاباتی هستند و اقشار آسیب‌پذیر برای کسانی که وعده‌ی روزهای بهتر را می‌دهند حکم گنج و زیرخاکی را دارند! لذا باید قدر زیر خط فقری‌ها را دانست. این مردم خصوصاً آنهایی که دستشان به جایی بند نیست برای بعضی‌ها حکم نردبان را دارند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
انتخابات در ایران
«مصمم شدیم که مجلس شورای ملی از منتخبین، شاهزادگان قاجاریه، علما، اعیان، اشراف، ملاکین، تجار و اصناف به انتخاب طبقات مرقومه در دارالخلافه تهران تشکیل و تنظیم شود که در تمام امور دولتی و مملکتی و مصالح عامه مشاوره و مداقه لازمه را به عمل آورده به هیأت وزرای دولتخواه ما در اصلاحاتی که برای سعادت و خوشبختی ایران خواهد شد اعانت و کمک لازم را بنماید.»
۱۴/۸/۱۲۸۵ مظفرالدین شاه قاجار
نخستین انتخابات در ایران در زمان قاجار پس از پیروزی انقلاب مشروطه برگزار شد. در موافقتنامه مظفرالدین شاه ترکیب مجلس شورای ملی به گونه‌ای بود که برای افراد از طبقات مختلف سهمیه‌ای در نظر گرفته شود تا مجلس از توانایی‌های متخصصین و افراد شاخص اعم از اشراف، ملاکین، تجار، اصناف، علما و اعیان بتوانند استفاده کنند. لذا کمیسیون‌های مجلس از افرادی تشکیل می‌شد که در حوزه‌های مختلف اجتماعی، علمی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تبحر داشتند. پس طبقات خاصی از اجتماع حق داشتند در مجلس نماینده داشته باشند.
فقط از مردم عادی کسانی حق رأی داشتند که ملکی حداقل به ارزش هزار تومان داشته باشند یا جزو اصناف شناخته شده باشند.
زن‌ها حق رأی نداشتند و انتخابات دومرحله‌ای بود. در مجلس اول تهران ۶۰ نماینده داشت و ایالت‌ها ۹۶ کرسی داشتند. نمایندگان ایالت‌ها توسط مجلس ایالتی به صورت دومرحله‌ای انتخاب می‌شدند و با نتیجه رأی مجلس ایالتی نمایندگان مجلس شورای ملی برگزیده می‌شدند. (ادامه…)