سرمقاله
محمد عسلی
انحراف نقدهای آرمانگرایانه از واقعیت‌ها
عملکرد ۴۰ ساله انقلاب اسلامی ایران و نظام جمهوری اسلامی زیر تیغ دشمنانه و احساسی عده‌ای است که در فضاهای مجازی و رسانه‌های ماهواره‌ای بی‌رحمانه به نقد کشیده می‌شود دقیقاً نوعی نقد آرمانگرایانه که با واقعیت‌ها و شرایط زمانی فاصله‌های بسیار گرفته است به عنوان مثال وقتی عنوان می‌شود جمهوری اسلامی آمد تا رفاه، آسایش، امنیت، توسعه، عمران، آزادی و استقلال بیاورد اما تورم، گرانی و دشمنی آمریکا و اسرائیل را با خود آورد. هر شنونده و خواننده‌ای را مخاطب قرار می‌دهد با هر نوع بینش و میزان سواد سیاسی و اقتصادی و بعضاً باور هم می‌کنند که آری چنین بوده است.
غافل از آنکه انقلاب اسلامی ایران با تمامی قدرت با همین اهداف و بل اهداف مهمتری به پیروزی رسید و هدف رهبران آن و کسانی که مصدر امور شدند نیز همین بود.
اما آنچه آرمان و اهداف سیاسی و اقتصادی است الزاماً به معنای تحقق آن نیست زیرا وقتی شرایط تغییر می‌کند و دست و پای متولیان امور به هر دلیل بسته می‌شود که خود در آن نقش ندارند همانند بارانی است که آنقدر می‌بارد تا به سیل ویرانگری تبدیل شود. وقتی سیل آمد چه بسا خانه‌ها را از بیخ و بن در هم می‌شکند و آن وقت باید خانه‌ای از نو ساخته شود و تدبیری دیگر اندیشیده شود. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
جستجوی حقیقت در فضای مجازی
برقراری ارتباط فراگیر با همنوعان و گریز از زندان زمان و مکان، رؤیای چندین هزار ساله‌ی انسان‌ها بوده که رد پای آن را می‌توان در افسانه‌ها و سرگذشت شخصیت‌های اساطیری و مقدس دنبال کرد. داستان‌هایی که در پیوند با جام جهان‌بین، یا آئینه‌ی جهان‌نما و تعابیری از این دست به حضرت سلیمان، جمشید، اسکندر و رهایی‌بخش آخرالزمان نسبت می‌دهند جملگی سر در آبشخور این آرزوی دیرینه دارد که به نظر می‌رسد با به میدان آمدن فضای مجازی زمینه تحقق آن فراهم گردیده است. گذشتگان در غیاب وسایل ارتباطی که امروزه بهره‌گیری از آنها بسیار فراگیر و متداول شده، وقت، نیرو و هزینه‌ی زیادی صرف می‌کردند تا آنجا که برای رسانیدن پیامی کوتاه از شهری به شهری دیگر گاه ناگزیر به طی فرسنگ‌ها راه و به جان خریدن خطرات گوناگون بودند. ضمن اینکه خلأ ارتباطی به شکاف‌های فرهنگی ظرف هزاران سال دامن زده است.
چه بسا بارها در جریان مطالعه‌ی رویدادهای تأسف‌بار تاریخی به ذهن ما خطور کرده باشد که اگر پیشینیان به وسایل ارتباطی که امروزه رایج است دسترسی داشتند بسیاری از رویدادهای تلخ به وقوع نمی‌پیوست.
تمدن و اجتماع انسانی از گذشته‌های دور تاکنون بر خط و زبان استوار بوده و هم اینک نیز نه تنها از اعتبار زبان و خط کاسته نشده بلکه در ابعاد گوناگون آن گسترش یافته است. از این رو هر وسیله‌ای که آسان‌کننده‌ی ارتباط بین انسان‌ها باشد به سرعت مورد استقبال همگان قرار می‌گیرد زیرا همه می‌خواهند دیده شوند، شنیده شوند، دیگران را ببینند و از دیگران بشنوند. پرواضح است که شتاب به خرج دادن برای برقراری ارتباط با دیگران با آسیب‌هایی نیز همراه باشد. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
چرا نظام آموزشی و تربیتی ما به دگرگونی نیاز دارد؟
در برآورد عملکرد یک نظام آموزشی آنچه اهمیت دارد نتایج به دست آمده است. اگر سؤال شود که آیا نظام آموزشی و تربیتی ما به اهداف مورد نظر رسیده است یا نه، پاسخ منفی است زیرا نسبت هزینه‌ها و صرف نیروهای انسانی به نسبت تحقق اهداف و آمال مثل فیل به فنجان است یعنی بسیار کمتر از آنچه می‌کاریم درو می‌کنیم.
حتی یک بررسی شتابزده هم می‌تواند علل عدم موفقیت نظام مدرسه‌ای ما را روشن کند.
نخست به وضعیت معلمان، دبیران، آموزگاران، مربیان و مدیران می‌پردازیم که خود محصول یک نظام آموزشی ناکارآمدند. انگیزه، شوق و علاقه‌مندی به آموزش و تدریس ناشی از رضایتمندی از درآمد مالی و اعتباری معلمان و مدیران است که به دلایلی کمتر شاهد آن هستیم.
معلمان به نسبت شرایط کاری و وضعیت معیشتی با سایر کارکنان همیشه گلایه‌مند بوده‌اند. این گلایه‌مندی جدای از کمبود حقوق و مزایا مسأله تبعیض و عدم رعایت عدالت به نسبت سختی کار، دوری محل تدریس، تدریس در مناطق محروم، میزان آمادگی و توانمندی دانش‌آموزان در فهم مطالب را شامل می‌شود که عدم تجهیزات و وسایل کمک آموزشی و محیط‌های نامناسب تدریس را می‌توان به آن اضافه کرد. (ادامه…)