سرمقاله محمد عسلی ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۰
انتخابات و اما و اگرها

دمکراسی و یا حکومت مردم سالاری به معنای حقیقی آن در هیچ یک از کشورهای جهان تبلور صد درصدی ندارد. دمکراسی در دمکرائیک ترین کشورهای جهان نسبی است. حضور مردم در حاکمیت های مردم سالار به چند عامل بستگی دارد.
نخست فهم و آگاهی مردم از میزان تأثیرگذاری در انتخابات اعم از انتخابات مجلس، ریاست جمهوری، شوراهای شهر و حتی انتخاب رهبر به واسطه یا بلاواسطه.
ساختار حکومتی در کشورهای جهان یا ریاستی است، یا پارلمانی و یا ترکیبی از این دو. در کشورهایی که با سیستم پارلمانی اداره می شوند، پادشاه یا رئیس جمهور بیشتر جنبه سمبلیک دارند و از اختیارات اجرایی چندانی برخوردار نیستند.
اختیارات اجرایی در دست نخست وزیری است که توانسته از طریق مجلس توسط احزابی که بیشترین کرسی ها را کسب کرده اند انتخاب شود. با ائتلاف احزاب و گروه های دیگر و یا بدون ائتلاف یا آراء بیشتر.
در سیستم ریاستی، رئیس جمهور به طور مستقیم از طرف مردم انتخاب می شود که یا نماینده حزب پیروز است و یا منفرداً بدون وابستگی حزبی توانسته بیشترین آراء را کسب نماید. در چنین شرایطی رئیس جمهور در برابر مجلس یا مجلسین پاسخگوست و در واقع مجلس ناظر بر اعمال و عملکرد رئیس جمهور است. (ادامه…)