سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
نگاهی از جنس افسوس
جشنواره‌ها نبض فرهنگ و نشانه‌ی حیات و سرزندگی و کنشگری در حوزه‌ی مطبوعات هستند. در این جشنواره‌ها معیارهایی توسط داوران و پیشکسوتان برای ارزیابی آثار مطمح نظر قرار می‌گیرد و به گزینش و معرفی آثار برتر می‌انجامد که درک جایگاه نویسندگان و خبرنگاران را آسان‌تر می‌کند و زمینه‌ساز شناخت آسیب‌ها، نقاط قوت و پتانسیل‌های نهفته است؛ ضمن این که همایش‌هایی از این دست زمینه‌ساز تعامل راه‌یافتگان به آیین اختتامیه با یکدیگر است به طوری که می‌توانند در بازه‌ی زمانی حضورشان در جشنواره پیرامون چگونگی عبور از چالش‌ها و تنگناهایی که با آن روبه‌رو هستند تبادل‌نظر کنند. صرف‌نظر از چنین دستاوردهایی که به جای خود ارزشمند است، استان‌های برگزارکننده‌ی جشنواره از فرصت ایجاد شده برای معرفی قابلیت‌ها، جاذبه‌ها و طرح مشکلات و پیشنهادهای خود بهره می‌گیرند. از طرفی وقتی که یک هنرمند، خبرنگار و فعال رسانه‌ای، جشنواره‌ای را پیش روی خود می‌بیند، تلاش می‌کند اثر و کارش قابل رقابت و نزدیک به استانداردهای شناخته شده باشد، چرا که همواره نگاه نقادانه و موشکافانه‌ی داوران را بالای سر اثر خود احساس می‌کند. از منظری دیگر جشنواره‌ها که برگزاری مطلوب آنها در گرو هماهنگی مسئولین استانی است، معیار ارزیابی میزان هماهنگی و همداستانی مسئولین ادارات و سازمان‌های مختلف برای برگزاری آبرومند یک رویداد فرهنگی است و عمق دغدغه‌ی آنها را برای تعالی جایگاه استانشان به نمایش می‌گذارد. (ادامه…)