سرمقاله محمد عسلی ۸ اردیبهشت ۱۴۰۰
یار دبستانی در چنگال کرونا

دلی که ذوق پریدن داشت و چشم های نگرانی که با ولع و حرص فراوان ورق های رنگین را به انگشت می سائید و مژه بر هم نمی زد اینک خیره در صفحه جادوئی تلویزیون مجال بلند شدن را از دست داده است.
آن یار مهربان که دلمشغولی های کودکی را در شب های سرد زمستان کنار بخاری و اجاق رقم می زد و قصه مشهدی حسن آسیابان ده ماست را در اندیشه شناور می کرد و طراوت آبها را قابل لمس می نمود اینک به فراموشی رفته و حتی نیم نگاهی به آن نمی شود!
جاذبه فضاهای مجازی و در دسترس بودن اطلاعات درست و غلط ملغمه ای از افکار مغشوش را رقم زده است.
سفره ای شیرین و گاه آغشته به زهر و سموم پرجاذبه روح و روان مخاطبان و کاربران را چنان درگیر مجاز کرده که حقیقت و هویت بودن آدمی در زمین را به سخره گرفته و هوس های ناپایدار، عشق و عقل را در تار عنکبوتی خود محصور کرده اند. (ادامه…)