سرمقاله سردبیر “اسماعیل عسلی” ۲۴ فروردین ۱۴۰۰
قرن امپراتوری رسانه ها

اگر از کارشناسان حوزه رسانه بپرسند چه کسی در جهان حکومت می کند قریب به یقین خواهند گفت : کسی که بیشترین مخاطب را دارد . به همین دلیل رقابت در جذب مخاطب بزرگترین دغدغه ی کسانی است که هزینه ی فرمانروایی آنها در عصر اقتدار فضای مجازی روز به روز بالاتر رفته و به چالش کشیده شده است . کافی است نوع ادبیات مردم و مناسبات و تعاملات رایج شده در زمان کنونی را با آنچه در چهاردهه پیش رواج داشت مقایسه کنیم . انقلاب واقعی یعنی همین اتفاقی که کم و کیف ارتباطات را تغییر داده و به هدایت و سمت دهی افکار عمومی پرداخته و تمامی معادله های مبتنی بر شیوه های سنتی ارتباط را بر هم زده و رشته های زیادی را پنبه کرده است ؛ درست به همین دلیل برخی از ابزارهای نهادینه شده که در گذشته موارد استفاده ی فراوانی داشتند در حال حاضر به دلیل کم اثر بودن و عدم کارآیی نه تنها حاشیه نشین شده اند بلکه موجودیت خود آنها نیز نیازمند تبیین و جانمایی در ذهن و زبان مردم است . رفتار بسیاری از شخصیت های مذهبی و سیاسی و اجتماعی که تا چند دهه پیش قدرت بالایی برای جهت دهی به نگرش مردم داشتند نشان می دهد که دیگر آن توانایی سابق را در خود سراغ ندارند . حتی پدربزرگ ها و مادربزرگ ها که در کانون توجه خانواده ها قرار داشتند و رای نظر آنها می توانست تعیین کننده باشد به دلیل استحاله های فرهنگی صورت گرفته تحت تاثیر فضای مجازی و شکاف های بین نسلی ، قادر به ایفای نقش سنتی خود مانند گذشته نیستند و بار فرهنگ شفاهی که بر دوش آنها بود نیز به نهادهای جایگزین منتقل شده است !
با همین مقیاس ، رسانه های مکتوب که جای خود دارد بلکه حتی رسانه های شنیداری و دیداری که به آنها یارانه ی زیادی هم در بحث کمی و کیفی پرداخت می شود و برای بینندگان و شنوندگان خود جایزه تعیین می کنند نیز اذعان دارند که خروجی برنامه هایشان با آنچه انتظارش را داشته اند فاصله ی زیادی دارد . (ادامه…)