سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۲ فروردین ۱۴۰۰
حکایت آرد و الک

با توجه به در هم تنیدگی اقتصاد و سیاست و فرهنگ و امور اجتماعی به نظر می رسد که بر سر تعاریف نهادینه شده پیرامون دوستی و دشمنی در ذهن و زبان اداره کنندگان امور کشور نیازمند نقد و تحلیل هایی منطقی باشیم . در دنیایی که همه ی تلاش ها با هدف رشد و توسعه در ابعاد گوناگون آن صورت می گیرد ، دشمن واقعی کسی است که سد راه رشد و توسعه باشد . از این رو نباید دشمن یا به تعبیر بهتر رقیب را تنها در خارج از مرزهای جغرافیایی جستجو کرد . گاهی جهل و خرافه و تن پروری و باورهای نابجا تکمیل کننده تلاش رقبای خارجی ما برای سد کردن راه رشد و توسعه هستند . تفرقه و پراکنده گی در هدف گذاری ها ما را به ابزار مناسبی در دست دشمن تبدیل می کند به همین دلیل است که در دستگاه سیاست خارجی کشورهای بزرگ و توسعه یافته برای هر کشوری حسابی جداگانه باز می کنند . دشمنی در دنیای سیاست ذاتی و همیشگی نیست . ملت ها مانند افراد نیستند که قهر و آشتی آنها از جریحه دار شدن احساساتشان ناشی شده باشد . هر ملتی متاعی دارد و نیازی و تلاش می کند مشتری مناسبی برای متاع خود پیدا کند و نیاز خود را در سایه ی ایجاد ارتباط با سایر کشورها برطرف سازد. زمانی منافع آمریکا اقتضاء می کرد که مقابل آلمان و در کنار اتحاد جماهیر شوروی قرار گیرد و به هر شیوه ی ممکن به روس ها سلاح و امکانات برساند اما بلافاصله پس از جنگ دوم جهانی با ایجاد صف بندی های جدید زنگ جنگ سرد نواخته شد و شرق و غرب به یارگیری های جدیدی روی خوش نشان دادند و در این میان کشورهایی که محلی از اعراب نداشتند به کانون درگیری ها و تبادل پول و اسلحه و بازار مصرف کالاهای شرقی و غربی تبدیل شدند و این رویه بیش از نیم قرن ادامه پیدا کرد . (ادامه…)