سرمقاله ” محمد عسلی”  ۷ آذر ۱۴۰۰

هان ای دل عبرت بین!

 

فلسفه تاریخ بیانگر حرکتی است که هدف غایی و نهایی روند حیات را طی می کند. هر جامعه ای که تاریخ گذشته کشور خود را نخوانده باشد قادر به فهم حرکت تاریخی گذشتگانی که به آنها افتخار می کند و یا از آنها متنفر است نخواهد بود.

سنگ نبشته ها و آثار به جای مانده از هموطنان هنرمند که به نام سلسله های پادشاهی ثبت تاریخ شده اند افتخاری برای شاهان گذشته و حال نیست، بلکه افتخار از آنِ هنرمندانی است که چنین آثاری از دسترنج آنها به جای مانده است.

ما از زندگی و نحوه برخورد سردمداران و حاکمان گذشته اندک می دانیم زیرا تاریخ نویسان بیشتر از شکست و پیروزی های آنان سخن به میان آورده اند نه از روابط انسانی آنها با مردمانشان چه بسا شاهانی که برای ما عزیز و گرامی می نمایند جنایتکاران و آدمکشان بدنامی بوده اند که مردمان زمان آنها بیشتر مرگشان را می خواستند تا حیاتشان. (ادامه…)